Po krótkim odpoczynku w kurorcie Kenting, co prawda zdominowanym przez burzę tropikalną Fung-wong, ale dzięki nowym doświadczeniom nie nudnym, przenosimy się do niezwykłego miasta jakim jest Kaohsiung. Położone na południowo-zachodnim wybrzeżu portowe miasto jest trzecią pod względem ludności aglomeracją na Tajwanie.
Z Kenting docieramy do Kaohsiung autobusem. Ze stacji autobusowej w okolice hotelu przyjeżdżamy metrem i od razu zaczynamy zwiedzanie od dużego WOW, wysiadamy na stacji metra Formosa Boulevard. Mieszkamy w hotelu Lainn, który bardzo polecam. Pyszne śniadania, podwieczorki, fajne pokoje i bardzo dobrze skomunikowane z atrakcjami miasta.
Stacja metra Formosa Boulevard
Stacja metra została zaprojektowana przez włoskiego artystę Narcissus Quagliata i jest największą na świecie podziemną stacją z kopułą szklaną, zwaną Dome of Light. Jej ukończenie i instalacja zajęły ponad cztery lata (ma około 30 metrów średnicy i składa się z ponad 4000 szklanych elementów). To największe szklane dzieło sztuki w swojej kategorii (instalacji publicznej), robi niesamowite wrażenie.
Cztery tworzące go części (woda, ziemia, światło i ogień) symbolizują odpowiednio narodziny, wzrost, chwałę i zniszczenie oraz odnoszą się do demokratycznego procesu i reform na Tajwanie.
Jak już jestem przy komunikacji, to od razu wspomnę o stacji kolejowej Kaohsiung, z której ruszymy w dalszą podróż, a do której mamy ok. 10 minut na piechotę.
Stacja Kaohsiung
Stacja Kaohsiung może poszczycić się nową konstrukcję zaprojektowaną przez holenderskich architektów z firmy Mecanoo z Delft. Centralna hala rozciąga się pod jasno oświetlonym, niezwykłym sufitem, sama stacja została przeniesiona na dwa podziemne poziomy.
Zadaszenie to cud architektury, warto wejść po schodach na jego szczyt i zwiedzić nie tylko niewielki park na dachu, ale też podziwiać architekturę miasta. Przez zadaszenie stacji biegnie ze wschodu na zachód ścieżka rowerowa. Spacerując jest się ciągle w zachwytach.
Nie zapomniano też o kolonialnym japońskim budynku stacji (obecnie w remoncie), który został przeniesiony na swoje pierwotne miejsce, jest otoczony baldachimem i symbolicznie łączy stare i nowe Kaohsiung.
Zwiedzanie chcieliśmy zacząć od Świątyni Sanfong, ale okazało się, że jest zamknięta ze względu na wciąż aktywną burzę tropikalną. Wróciliśmy więc do niej następnego dnia, nie było to problemem, bo mieliśmy ją w zasięgu krótkiego spaceru.
Świątynia Sanfong
Świątynia ma ponad 350-letnią historię. W 1673 roku została założona jako mniejsza świątynia poświęcona Nezhie, taoistycznemu bóstwu i opiekunowi lokalnych mieszkańców.
Podobnie jak większość starożytnych świątyń na Tajwanie, świątynia Sanfong była wielokrotnie przenoszona i przebudowywana. Obecna lokalizacja i trzypiętrowa konstrukcja pochodzą z 1971 roku. W ten sposób stała się największą świątynią Nezha na Tajwanie i jedną z pierwszych, które miały wiele pięter – wzorem, który później podążyło wiele innych.
Świątynię zaprojektował wybitny tajwański architekt świątynny Xie Zinan, a malowidła przedstawiające strażników drzwi wewnątrz świątyni uważane są za szczytowe dzieło Pana Lishui .
W okresie Białego Terroru na Tajwanie, w świątyni gromadzili się aktywiści prodemokratyczni, co nadało jej nazwę „ świątynia demokracji ” . Późniejsza prezydent Tsai Ying-wen również rozpoczęła którąś z kampanii ulicznych z tej świątyni.
W ostatnich latach dodanie baldachimu w kształcie czerwonej latarni katapultowało świątynię do popularności na Instagramie, YouTubie i TikToku – można ją nazwać jedną z najbardziej „instagramowych” świątyń na Tajwanie.
Świątynia Sanfong jest otwarta od 6:00 do 22:00. Wieczorem zapalają się latarnie, a świątynia nabiera zupełnie innego charakteru. Latarnie świecą od około 18:00 do 22:00.
Latarnie można podziwiać z góry i jest to podobno niezwykłe, ale podczas naszego pobytu część świątyni była w remoncie i schody na piętra były zamknięte.
Ulica Sanfong Central
To jak podróż w czasie – ulica Sanfong w pobliżu świątyni (od niej ma nazwę) to zadaszony pasaż handlowy z lat 50. XX wieku i targ hurtowy.
Ulica oferuje wszelkiego rodzaju suszone towary, takie jak herbata, suszone owoce i owoce morza, chińskie zioła i tradycyjne słodycze. My tradycyjne skusiliśmy się na suszone pyszne śliwki (mają zupełnie inny smak niż nasze) i mango.
Weiwu Mi Mi Art Village
Weiw Mi Mi to dawna wioska wojskowa w Kaohsiung, a zarazem spokojna i cicha dzielnica mieszkalna. Myślałam, że to będą niewysokie domki, a okazało się, że wioska to dosyć wysokie budownictwo.
Do wioski WeiWu Mi Mi można łatwo dojechać komunikacją, należy wsiąść w pomarańczową linię metra i wysiąść na stacji Weiwuying wyjściem nr 5.
Pierwszym dziełem sztuki jakie ujrzysz (przy Jianjun Rd) będzie słynna ściana książek, autorstwa ulicznego artysty z Kaohsiung, Bamboo Yanga. To jedno z największych dzieł sztuki ulicznej w okolicy, którego ukończenie zajęło tygodnie.
Przy tej ulicy znajdziemy również mapę wioski, która pokazuje wszystkie najważniejsze murale i sztukę uliczną rozsianą po wiosce. Pierwsza edycja (cyklicznego) festiwalu „Wallriors Street Art Festival” odbyła się w Weiwuing prawie 10 lat temu, w 2016 r. Na festiwal zaproszeni zostali lokalni i międzynarodowi artyści sztuki ulicznej, malarze i ilustratorzy z całego Tajwanu i świata, aby wykorzystać nudę i szarość otoczenia jako puste płótno i stworzyć kolorowe murale.
Teraz wystarczy po prostu zanurzyć się w wioskę i podziwiać stworzone prace.
Park Metropolitalny Kaohsiung Weiwuying
Krótki spacer od Weiwu Mi Mi Art Village prowadzi do Kaohsiung Metropolitan Park, ogromnego parku miejskiego z mnóstwem ścieżek, jezior i obiektów do zwiedzania.
Ponieważ nasz czas jest ograniczony rezygnujemy ze spaceru po parku, zajrzymy tylko do położonego na jego obrzeżu Centrum Sztuki.
Narodowe Centrum Sztuki w Kaohsiung
Centrum Sztuki Kaohsiung to ośrodek kulturalny, w którym mieści się sala koncertowa, opera i teatr. To naprawdę fajny architektonicznie budynek.
Do środka nie weszliśmy bo było jeszcze zamknięte, ale spacer na zewnątrz też był bardzo przyjemny. Pod dachem znajduje się pianino, na którym każdy może grać, miejscowi ćwiczą tai-chi itp. Przy centrum odkryliśmy kolejną rzeźbę tajwańskiego artysty światowej sławy Kang Mu-Xianga.
Punkt widokowy Shoushan LOVE
Z wioski, pomarańczową linią metra docieramy w pobliże punktu widokowego, potem krótki spacer (pod górę) i jesteśmy u celu.
Obok Sanktuarium Męczenników Shoushan, znajduje się platforma widokowa z 32 tablicami z wyznaniami miłości, symbolizującymi fakt, że miłość przekracza granice państwowe. Oprócz punktu widokowego na szczycie znajduje się ogromna metalowa rzeźba z napisem „LOVE” (stąd nazwa), która jest bardzo popularnym miejscem do robienia zdjęć.
Nam najwięcej przyjemność sprawił widok na miasto Kaohsiung i wyspę Cijin, a także rozmowa z Hubertem, którego spotkaliśmy dochodząc do punktu widokowego.
Centrum Sztuki Pier 2
Pier 2 Art Center położone nad brzegiem rzeki Kaohsiung, to kulturalne centrum miasta, które w weekendy tętni życiem dzięki pchlim targom, sklepom z rękodziełem i stoiskom z jedzeniem. Poza weekendem tez jest cudowne i wcale nie przeszkadza brak targu, aby go podziwiać.
Pier 2 Art Center to ogromny park na świeżym powietrzu dawniej będący centrum rybackich przystani i międzynarodowego handlu morskiego, pełen starych magazynów przemysłowych, które kiedyś służyły do przechowywania towarów. W 2006 roku wszystkie te obiekty wzdłuż Kaohsiung Pier 2 przekształcono w bary, restauracje, muzea i inne atrakcje.
Port i park są czynne przez całą dobę. Jednak większość sklepów jest czynna w godzinach 11:00–21:00.
Należy pamiętać, że niektóre muzea w Pier 2 Art Center i jego okolicy są nieczynne w poniedziałki i/lub wtorki – na przykład Muzeum Kolejnictwa Takao i Muzeum Kolei Tajwańskiej Hamasen są nieczynne w poniedziałki.
Centrum Sztuki Pier 2 jest połączone z innymi dzielnicami siecią kolei miejskiej Kaohsiung Light Rail.
Wysiądź na przystanku Dayi Pier 2, aby odwiedzić KW2 Kaohsiung Warehouse i Kaohsiung Music Center, lub wysiądź na przystanku Penglai Pier 2, aby odwiedzić Hamasen Museum of Taiwan Railway i Railway Art District.
Most Dagang (Great Harbor Bridge)
Most Dagang, położony tuż za stacją Dayi Pier-2, to pierwszy na Tajwanie most obrotowy o ruchu poziomym i najdłuższy most obrotowy w Azji, który łączy oba porty. Jego pełny obrót w poziomie zajmuje zaledwie 5 minut. Codziennie o godzinie 15:00 odbywa się pokaz, a od piątku do niedzieli o godzinie 19:00 – dodatkowy. Jego architektura jest naprawdę wyjątkowa, co zresztą widać na zdjęciu.
Pier-2 Tower
Wieża Pier-2 znajduje się na placu przed stacją kolei miejskiej Dayi Light Rail. Kolorowe bliźniacze wieże wzniesione obok molo przyciągają wzrok, a plac przed nimi to doskonałe miejsce do obserwacji obracającego się mostu Dagang. Za opłatą można wejść na dach wieży Pier-2, aby podziwiać panoramę 85 Sky Tower, Centrum Muzycznego Kaohsiung i mostu Dagang na horyzoncie portu Kaohsiung.
Centrum Muzyczne Kaohsiung (KMC)
Otwarte w 2021 roku, wyglądające futurystyczne Centrum Muzyczne Kaohsiung usytuowane jest tuż przy ujściu rzeki Love i jest oddalone od Pier 2 Art Center o zaledwie kilka kroków. Wstęp do niego jest bezpłatny, nawet jeśli nie wybierasz się na koncert.
Centrum zostało zaprojektowane w 2011 roku przez hiszpański zespół architektoniczny MADE IN Architects (grupę utworzoną specjalnie na potrzeby tego konkursu) kierowany przez architekta Manuela Monteserina. Projekt budynku wykorzystuje sześciokątne formacje, co sprawia, że przypomina piękny ul. W nocy budynek jest podświetlany różnymi kolorami i stanowi jedną z najsłynniejszych atrakcji nocnego Kaohsiungu.
Love River
Prawie każde duże miasto ma rzekę, a Kaohsiung nie jest wyjątkiem, ale skąd ta rzeka Miłości? Rzeka Miłości wije się przez miasto przez 12 km, oferując zachwycające widoki o wschodzie i zachodzie słońca. Pierwotnie znana jako rzeka Dagou w czasach dynastii Qing, została przemianowana na rzekę Takao pod rządami Japonii, a później stała się znana jako Kanał Kaohsiung. Z czasem brzegi rzeki przekształcono w malownicze parki, udekorowane bujną zielenią i dekoracyjnymi żelaznymi filarami. Gdy obszar ten stał się popularnym miejscem dla par, rzeka zyskała romantyczną nazwę – Rzeka Miłości.
Dziś brzegi rzeki oferują rozległe parki i tereny zielone, a także długą ścieżkę rowerową. Odwiedzający mogą spacerować po ścieżkach, ciesząc się spokojną scenerią i delikatną bryzą.
Jeśli zdarzy ci się odwiedzić to miejsce wieczorem, możesz skorzystać z 25-minutowych rejsów, które rozpoczynają się o godzinie 15:00. Możesz też pomyśleć, że jesteś w Europie, fundując sobie wycieczkę gondolą po Love River.
Jeśli nie macie czasu by udać się na drugą stronę rzeki to będąc przy Centrum Muzycznym zwróćcie uwagę na dwa charakterystyczne budynki Tuntex Sky Tower i Kaohsiung Exhibition Center.
Tuntex Sky Tower
To najwyższy wieżowiec w Kaohsiung będący najwyższym wieżowcem na Tajwanie, dopóki nie zastąpił go wieżowiec Taipei 101.
Tuntex Sky Tower został zaprojektowany przez pracownię CY Lee & Partners, która była również odpowiedzialna za projekt Taipei 101. Tuntex Sky Tower został zbudowany na podstawie chińskiego znaku „gao”, który oznacza wysoki. „Gao” to również pierwszy znak nazwy miasta Kaohsiung.
Kaohsiung Exhibition Center
Zwycięska koncepcja Centrum Wystawowego Kaohsiung, podkreślała silny związek Kaohsiungu z morzem, jako największego miasta portowego Tajwanu. Projekt to efektowna, przypominająca falę struktura, idealnie wpisująca się w nadmorski charakter dzielnicy (to ta niska jasna fala na zdjęciu).
Terminal pasażerski portu Kaohsiung
Zainspirowany płynnością fal oceanicznych, Terminal Rejsowy w Porcie Kaohsiung charakteryzuje się opływowym kształtem budynku, przypominającego gigantyczny, srebrzystobiały statek. Trójwymiarowa, zakrzywiona ściana kurtynowa sprawia, że cały budynek przypomina gigantycznego odpoczywającego wieloryba, stając się nowym symbolem portu Kaohsiung. Główna wieża Terminalu w Porcie Kaohsiung ma 15 pięter, a na pierwszym i drugim piętrze mieści się hala przylotów i odlotów dla pasażerów międzynarodowych.
Bazylika Mniejsza Katedra Świętego Różańca
10 minut spacerem dzieli Centrum Muzyczne od Holy Rosary Cathedral Minor Basilica. To największy i najstarszy kościół katolicki na Tajwanie. Zbudowany pierwotnie w latach 1859–1863 podczas dynastii Qing przez hiszpańskich braci dominikanów po traktacie w Tianjin, stanowił fundament nowoczesnego katolicyzmu na Tajwanie. Obecna konstrukcja, przebudowana w latach 1928–1931 i odnowiona w 1995 r., charakteryzuje się inspirowanym renesansem projektem łączącym elementy gotyckie i romańskie. Podniesiona została do rangi katedry w 1948 r. i uznana za bazylikę mniejszą przez papieża Jana Pawła II w 1995 r.
W 2001 roku została uznana za najlepszą w rankingu 100 najciekawszych miejsc architektonicznych na Tajwanie.
Lotos Lake
Aby dostać się do Lotos Lake wsiadamy do jednego z kilku bezpośrednich autobusów miejskich, podróż trwa około godziny.
Jezioro Lotosu w Kaohsiung to tak naprawdę sztuczny zbiornik, który powstał w latach 50. XX wieku. Słynie z licznych dużych posągów i kapliczek – najsłynniejsze z nich to Pagody Tygrysa i Smoka, Pawilony Wiosny i Jesieni oraz Pawilon Beiji Xuantian Shang Di. To również świetne miejsce do odwiedzenia w Kaohsiung nocą, ponieważ wszystko jest oświetlone.
Pagody Smoka i Tygrysa położone wzdłuż malowniczego Stawu Lotosu są kultowymi zabytkami, do których prowadzi most dziewięciu zakrętów, wywodzący się z architektury ogrodowej dynastii Song. Zbudowane w 1976 roku, siedmiopiętrowe bliźniacze wieże posiadają wejścia wyrzeźbione w kształcie otwartych paszcz — jedna smoka, druga tygrysa — symbole szczęścia i ochrony. Wejścia te są wzorowane na tradycyjnych wschodnioazjatyckich stworzeniach: smoku, długim, bezskrzydłym, rogatym wężu symbolizującym szlachetność i władzę; oraz tygrysie, reprezentującym odwagę i moc odpędzania złych duchów.
Zwiedzający podążają wyjątkową ścieżką duchową, wchodząc przez paszczę smoka z dwudziestoma czterema przykładami synowskiej cnoty i wychodząc przez paszczę tygrysa z podobiznami 72 uczniów Konfucjusza i 36 pałacami Nefrytowego Cesarza. Ta ścieżka to rytuał, który według wierzeń ma rozpraszać nieszczęścia i przynosić błogosławieństwa. Łącząca ścieżka za wieżami dopełnia okrężną podróż, a zwiedzający mogą podziwiać wewnątrz szczegółowe ceramiczne malowidła ilustrujące starożytne chińskie nauki moralne.
Na wieże można wejść, podziwiać w zbliżeniu ozdoby wież i piękne widoki oraz pobliskie pagody z góry.
Budowa pagód jest ściśle związana z leżącą po drugiej stronie ulicy świątynią Zuoying Ciji. Świątynia ta poświęcona jest cesarzowi Baosheng Dadi, uważanemu za chińskiego boga medycyny, głównie w południowej części Fujianu, na Tajwanie i w Azji Południowo-Wschodniej. Pagody Tygrysa i Smoka zostały zainaugurowane w połowie lat 70. XX wieku dzięki staraniom wiernych świątyni Zuoying Ciji, jak mówi legenda między innymi w obawie przed zbliżającą się katastrofą.
Pawilony Wiosny i Jesieni to taoistyczny kompleks świątynny zbudowany w 1953 roku przez pałac Chi Minga i składała się z dwóch pawilonów w stylu chińskiego pałacu. Przed Pawilonami Wiosny i Jesieni stoi posąg Guanyin, Bogini Miłosierdzia jadącej na smoku. Według lokalnych legend, Guanyin jadąca na smoku pojawiła się w chmurach i nakazała swoim wyznawcom zbudowanie jej wizerunku między pawilonami.
Wchodząc paszczą smoka wyjdziemy jego ogonem wprost na mostek prowadzący do altanki ze złotym dachem. Liczne malowidła w smoku opowiadają o bogini Guanyin i osiemnastu Arhantach (święty człowiek, który osiągnął oświecenie).
Kolejna atrakcja stawu lotosowego to Pawilon Beiji, zwany również Pawilonem Bieguna Północnego, słynie szczególnie z ogromnego posągu Boga Xuantian, który przedstawiony jest jako potężny wojownik siedzący boso, z mieczem i spoczywającą pod stopami postacią symbolizującą ujarzmione demony, często interpretowaną jako wąż i żółw, symbole chaosu. Jest to taoistyczne bóstwo, uważane za władcę północnych niebios, obrońcę przed złem i chorobami.
Idąc mostem uwagę przyciągają czerwone kolumny, ozdobne dachówki i misterne rzeźby smoków i feniksów, które definiuje estetykę świątyń południowotajwańskich.
Na wprost pawilonu Bejii znajduje się Świątynia Zuoying Yuandi poświęcona Xuantianowi Shangdi – znanemu również jako Mroczny lub Tajemniczy Niebiański Cesarz. Ten taoistyczny kompleks oddaje hołd potężnemu bóstwu, które, jak wierzono, włada północnymi niebiosami i chroni przed złem. Jego mitologiczne dziedzictwo jest głęboko zakorzenione w wierzeniach taoistycznych, a świątynia ta stanowi główne centrum jego kultu w południowym Tajwanie.
Pagody usytuowane na lotosowym jeziorze są niesamowite i zdecydowanie inne od tych, które odwiedziłam do tej pory. Po prostu to trzeba zobaczyć i poczuć.
Kaohsiung nie odbiega od innych miast jeśli chodzi o targi nocne jest ich tu kilka, ale my odwiedziliśmy tylko Liuhe, bo był w pobliżu naszego hotelu. Choć w związku z burzą tropikalną było otwartych tylko parę stoisk, to zobaczyłam kilka potraw wyglądających naprawdę interesująco, a o targu czytałam bardzo pozytywne opinie.
Nocny targ Liuhe
Nocny targ Liuhe to przede wszystkim ulica z jedzeniem ulicznym. W ciągu dnia jest to ruchliwa ulica, lecz nocą (od 17) jest zamknięta dla ruchu. Na szczęście jest mnóstwo miejsc siedzących, więc nigdy nie jest tłoczno i jest gdzie przysiąść z jedzeniem, na targu znajduje się od 150 do 200 straganów.
Night Market słynie z owoców morza, ponieważ jest miastem nadmorskim. Do popularnych lokalnych dań, których warto spróbować na nocnym targu Liu He, należą zupa z makaronem i wołowiną oraz ich wersja spaghetti z małżami.
Kaohsiung to miasto pełne sztuki ulicznej i niezwykłych świątyń gdzie nie ma mowy o nudzie, z chęcią zostałabym tu jeszcze dłużej bo atrakcji tu nie brakuje.
Podróż, listopad 2025.