Malinalco to pierwsze pueblo magico (magiczne miasteczko), które odwiedzamy w Meksyku. Tym mianem może poszczycić się tylko kilkanaście miast. Program “Magiczne miasta Meksyku” działa pod patronatem Ministerstwa Turystyki, w celu promocji architektury, ciekawej lokalnej kultury, folkloru, tradycji, historii, unikalnego jedzenia. Mam nadzieję, że te które odwiedzimy w pełni zasługują na to miano, tym bardziej, że ta nazwa nie jest przyznawana raz na zawsze. Co jakiś czas następuje weryfikacja tytułu.
Zanim dotrzemy do strefy archeologicznej, jedziemy wąskimi, kolorowymi, urokliwymi uliczkami. Prowadzi nas GPS, więc jak to czasami bywa, trafia nam się jazda pod prąd. Po dłuższym czasie zatrzymuje nas jedyny niezadowolony Meksykanin, a policjant z końca ulicy pokazuje nam, że musimy skręcić w lewo. Na tym nasza przygoda się kończy, bez problemu (mijając po drodze wcześniej wspomnianego policjanta) dojeżdżamy na parking (30 MXN) z bardzo dużym drzewem, obsypanym kwiatami w niesamowitym kolorze. Było naprawdę piękne, skoro tak mi utkwiło w pamięci.
Do strefy archeologicznej prowadzi 400 schodów. Zanim wejdziemy na nie, płacimy w kasie 60 MXN/osoby. Podziwiając widoki dochodzimy na szczyt z niezbyt dużą strefą.
Jej cechą charakterystyczną są zabudowania wykonane częściowo w monolitycznej skale, tak jak Główna Świątynia. Na terenie znajduje się też Platforma Gladiatorów, Dom Rady i Dom Bogów oraz inne wykute w kamieniu budowle.
To tu mieszkały najbardziej elitarne wojskowe oddziały Azteków i tu młodzi żołnierze byli wychowywani i szkoleni. Oddziały z Malinalco miały sławę niezwyciężonych. Passę tę przerwał w 1521 roku Cortez wraz z przedstawicielami różnych plemion ciemiężonych przez Azteków.
Dziś patrząc na budowle strefy archeologicznej i panoramę Malinalco mogę tylko podziwiać to co przetrwało do naszych czasów, a w otaczającej nas przyrodzie jest to bardzo przyjemne zajęcie.
Podróż, listopad 2019.